''अरे त्या मुलाला पण विचारा कुठे लागले ते.. !''
पुण्यात जीथं पहा तीथे फक्त कपलचं दिसतात. सर्व शहरातून तसेच राज्यांतून आलेले मुलं मुली असल्यामूळे येथील जोड्यांमध्ये विविधता तर दिसते. परंतु एकमेकांबद्दलचे जोडप्यांतील गमती जमती ह्या सर्व समानच आहेत. येथे दूचाकी गाडीवर सिंगल सिट कमी आणि डबल सिट जास्त दिसतात. त्यात सुध्दा कॉलेज तरुण तरुणी तर जास्तच दिसतात. मुलगी मागे असली की, मुलाची ९० सीसीची गाडीसुध्दा त्याला करीझ्मा वाटायला लागते. मग काय विचारता सोय नाही. कटा मारत, ब्रेक मारत चालतात या मुलांच्या गाड्या. काहीही असले तरी मज्जा असते कॉलेज लाईफची. कॉलेज, कट्टा, कटींग चहा, मुली, मुले, लेक्चर बंक करणे, कॅन्टीन मध्ये तासन् तास बसणे, अजून खूप काही.. कॉलेज लाईफ.. खरंच खुप खुप मज्जाच मज्जा. पण आता माझी ही मज्जा संपली होती. आणि आता मज्जाच मज्जाच्या जागी आलं होतं कामच काम... फक्त काम. असो...
आजचा दिवस थोडा साधाच होता. साधा म्हणजे काही विशेष घडलं नव्हतं आज. त्यासाठीच साधा हा शब्द वापरला आहे. सकाळी उठलो. आवरुन ऑफिसात गेलो. आज मला ई.एस.आय.सी. चे कार्ड काढायचे असल्यामुळे मी एच.आर. विभागात जाऊन फॉर्म भरुन घेतला. ई.एस.आय.सी. साठी आई वडीलांना सोबत आणणे आवश्यक असते. त्यामुळे माझ्या आईवडीलांना मी शुक्रवारी बालोवले आहे. त्यांना घेऊन ई.एस.आय.सी. च्या ऑफिसात जायचे होते. आज एक चांगली गोष्ट अशी झाली की, मला माझे एम्प्लॉई कार्ड मिळाले. आता मला कुठेच जाण्यासाठी कोणीच थांबवू शकत नव्हतं. पत्रकाराचे कार्ड माझ्याकडे असल्यामुळे मला आता सर्व दारे उघडी झाली होती. तेवढं एक छोटं स्वप्न माझं आज पूर्ण झालं होतं. त्यामुळे मी जरा जास्तचं खूष होतो.
मी आमच्या ऑफिसमध्ये चांगला रुळलो होतो. नवीन मित्र होते. मित्र म्हणजे ते आमच्या सोबतचे नाही आहेत. परंतु आमच्याच विभागात ते काम करतात. एकाचे नाव प्रशांत तर एक कल्याण नावाचा मित्र आहे. दोघांचा स्वभाव छान आहे. मला त्यांच्या सोबत रहायला आवडतं. मी आमच्या उपसंपादकांच्या टिम मध्ये कमी आणि त्यांच्या सोबत जास्त फिरत असतो. आज ऑफिसमध्ये काही तरी होतं त्यामुळे आम्हाला वडापावची मेजवानी होती. आता फुकटची मेजवानी म्हणजे मग काय विचारायची सोय. दोन-तीन वडापाव खाल्ले. खूप भूक लागली होती. सकाळी फक्त पोहे खाल्लेले. संध्याकाळी वडापाव भेटला तर मन एकदम खूश झालं. वडापाव नंतर चहा. मस्तचं होतं सगळं. त्या निमित्ताने सर्व एम्प्लॉईंना बघणं झालं. माहितच नव्हत एवढे जण आमच्या सोबत काम करतात ते. आज पहिल्यांदा सर्व जण एकत्र आले होते. ही अशी मेजवानी महिन्यातून एकदा तरी असते असे मित्रानी सांगितले. नंतर काम संपवून मी रात्री ९.०० ला घराकडे निघालो. मेस बंद होण्याच्या भीतीने भर-भर चालत रुम वर आलो आणि जेवायला गेलो. जेवण झाल्यावर मेस बाहेर उभा असताना एक मुलगा त्याच्या मैत्रीणीला गाडीवरुन घेऊन जात असताना गाडी स्लीप होऊन पडला. पटकन तिथे उभ्या असलेल्या काही मुलांनी गाडी उचलून घेतली आणि सर्व जण मुलीलाच विचारु लागले कुठे लागले आहे का ते.. मी हळूच म्हणालो ''अरे त्या मुलाला पण विचारा कुठे लागले ते.. !''
No comments:
Post a Comment